İnsan, sadece bir "neden" ile yaşamaz; bazen o nedenin ağırlığı altında ezilir. Çoğu zaman hayatı bir muhasebe masasına yatırırız. Elimizde bizi hayata bağlayan ipler vardır. Sevdiğimiz birinin yüzü, yarım kalmış bir proje, henüz söylenmemiş sözler... Zihin bunları birer birer önümüze dizer ve "Bak," der, "işte anlamın burada. Git ve ona tutun."
Peki ya ruh, o ipleri tutacak parmaklarında derman bulamıyorsa?
Hayattan kopma isteği, her zaman bir "anlam yoksunluğu" değildir. Bazen sadece bir yorgunluktur. Denizin ortasında, kıyıyı (anlamı) görüyor olsanız bile, kollarınızdaki o tarif edilemez sızı artık kulaç atmanıza izin vermez. İşte o an, anlam bir kurtarıcı değil, bir sitemkar gibi görünür göze. "Kıyı orada ama neden gelemiyorsun?" der insana.sitem, insanın üzerindeki o varoluşsal yükü daha da ağırlaştırır.
İnsanın o karanlık yaşamlarında gördüğü şey sadece "umut" değildi; o, umudun bazen sadece bir "dayanma eylemi" olduğunu fark etmişti. Anlam bazen görkemli bir başarı ya da büyük bir aşk değildir. Bazen anlam, sadece o günün bitmesine izin vermek, sadece nefes almaya devam etme cesaretini gösterebilmektedir.
Eğer bir insanın kalbinde hem tutunacak bir dalı, hayali hem de kopma isteği aynı anda barınıyorsa, bu o kişinin zayıflığını değil, insanlık halinin trajik derinliğini gösterir. Işık yani anlam oradadır, ama sis yani acı dediğimiz şey o kadar yoğundur ki, ışığın varlığı yolu aydınlatmaya yetmez, sadece karanlığın ne denli büyük olduğunu hatırlatır.
Böyle anlarda insan kendine şunu fısıldamalıdır; Yorgun olmak, yolun bittiği anlamına gelmez. Sadece diz çöküp biraz soluklanmak gerektiğini faturayı kendine kesmeden kabullenmektir. Belki de en büyük anlam, tam da o kopma isteğinin eşiğindeyken, kendine şefkat gösterip "Bugün sadece duracağım ve bu fırtınanın geçmesini bekleyeceğim," diyebilme dürüstlüğü vede cesaretidir.
Çünkü bazen hayatta kalmak, bir anlamın peşinden koşmak değil anlamın sizi gelip bulmasına izin verecek kadar sabırla, olduğunuz yerde beklemektir hayatı.
Vesselam!...
